#bookreview: Ο υπέροχος Γκάτσμπυ- Fitzgerald Francis Scott ( The Great Gatsby)

Hello people!

Πώς πάει η άνοιξη για εσάς μέχρι τώρα;

Για μένα πάει περίφημα και ένας σημαντικός λόγος για αυτό είναι το crimaython στο οποίο συμμετέχω και μέχρι στιγμής πάει εξαιρετικά! Ωστόσο, περισσότερα για αυτό θα δείτε στο τέλος του μήνα, γιατί έχω να σας μιλήσω πρώτα για κάποια βιβλία που διάβασα τους προηγούμενους μήνες, αλλά δεν είχα χρόνο να αναφέρω.

Σήμερα, όπως βλέπετε και από τον τίτλο, θα σας μιλήσω για τον υπέροχο Γκάτσμπυ, ένα κλασσικό που, δυστυχώς, δεν είχα διαβάσει ως τώρα.

 

Μερικοί έλεγαν ότι υπήρξε Γερμανός κατάσκοπος, αλλά ότι είχε σχέσεις με κάποια βασιλική οικογένεια της Ευρώπης. Όλοι σχεδόν εκμεταλλεύτηκαν τη μυθική φιλοξενία του. Και ήταν μυθική. Στην εξαίσια κατοικία του στο Λονγκ Άιλαντ έδινε τα πιο εκθαμβωτικά πάρτι και το περίεργο σ’ αυτά ήταν ότι ελάχιστοι γνώριζαν ποιος ήταν ο οικοδεσπότης τους. Φαινόταν να είναι ένας άνθρωπος χωρίς ρίζες, χωρίς ιστορία, ένας άνθρωπος που τα μάτια του διαρκώς αναζητούσαν εκείνη την ξέχωρη λάμψη για κάτι πρωτόγνωρο… για έναν άνθρωπο σπάνιο σαν διαμαντόπετρα.

Σ’ αυτό το μυθιστόρημα, ο Φ.Σ. Φιτζέραλντ κατορθώνει να εκφράσει με συγκινητικό τρόπο τις ψευδαισθήσεις του έρωτα μέσα στο λαμπερό περιβάλλον της νεοϋρκέζικης αριστοκρατίας.

Ο «Υπέροχος Γκάτσμπυ» είναι μια απ’ τις πιο γοητευτικές ερωτικές ιστορίες του εικοστού αιώνα.

Σελίδες: 226

Έκδοση: Εκδόσεις Πατάκη, 2012

Αρχικά, θεώρησα ότι το βιβλίο έχει κάποιες ανούσιες, αναίτιες και μακριές περιγραφές κατά τόπους, όπως πχ. το σημείο στο οποίο εξηγεί ποιος πάει στα πάρτυ του Γκάτσμπυ, ποιος είναι, από πού είναι κλπ. Ναι, το έπιασα το νόημα, αλλά το ίδιο θα έκανα και με δύο σελίδες λιγότερο. Το βρήκα αρκετά κουραστικό αυτό, μιας και δεν είμαι λάτρης των εκτενών περιγραφών.

Πέρα από ρομαντικό, το περιεχόμενο του βιβλίου αιχμαλωτίζει το πνεύμα της εποχής: εικονική ευμάρεια, ποτοαπαγόρευση, φαινομενική ηθική, μια γενιά σε σύγχυση, όπου οι κοινωνία και τα δρώμενα εξελίσσονται με ιλλιγιώδεις ρυθμούς, οι οποίοι αποπροσανατολίζουν ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους. Παρουσιάζεται ακόμα το Αμερικάνικο όνειρο- reinviting, επαναδημιουργείς τον εαυτό σου, κάποιος πολύ μικρός, μπορεί να γίνει πολύ μεγάλος-, ενώ παράλληλα σατυρίζει τον επιφανεικό πλούτο και την απέραντη φήμη που καταφέρνει να αποκτήσει ο Γκάτσμπυ, που εντέλει οδηγείται στην δυστυχία και την μοναξία, ενώ είχε σχεδόν ακουμπήσει το τέλειο.

Γενικά, σε όλο το βιβλίο, τα χρήματα παρουσιάζονται ως η κινητήριος δύναμη πίσω από τις πράξεις των πρωταγωνιστών,  θεωρώντας με ειρωνική διάθεση το τι θεωρούν οι άνθρωποι σημαντικό στο τέλος της ημέρας και κάτα πόσα αυτές οι πεποιθήσεις, τους φέρνουν αντικειμενικά πιο κοντά στην ευτυχία.

Δίκαια χαρακτηρίζεται ως διαχρονικό. Ακόμα αντιμετωπίζουμε τα χρήματα ως στόχο – και όχι μέσο- για αυτό καταλήγουμε να ρισκάρουμε ή και να θυσιάζουμε ακόμα, τα πραγματικά σημαντικά πράγματα στον βωμό τους: μας παρέχουν μία πλασματική, έστω, σιγουριά, που τα πραγματικά σημαντικά πράγματα δεν μπορούν να προσφέρουν, λόγω της ρευστότητας που τα χαρακτηρίζει. Φοβόμαστε μήπως αποτύχουμε κυνηγώντας την ευτυχία, που ξεχνάμε ότι είναι διαδικασία, και όχι κατάσταση, και στρεφόμαστε σε άλλα μέσα για να καλύψουμε το κενό.

Μία σάτιρα, αλλά και θλιβερή συνειδητοποίηση, μιας και το βιβλίο μπορεί να μας φανερώσει στοιχεία του εαυτού μας. Παρόλη την μικρή του έκταση, περικλύει τόσο νόημα και μπορεί να αναλυθεί σε πολλά επίπεδα.

 

βαθμολογία: 5/5

 

Μέχρι την επόμενη φορά,

xxx

heshotmedown

Βρείτε με στο instagram, ή στην σελίδα μου στο facebook , ή στο goodreads

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: